Opa Dirk en Simon ontdekken de stad

Simon wil wel in zo’n Babboe

Met Simon in zijn wandelwagen sta ik voor een supermarkt aan de Burgemeester Reigerstraat. Geamuseerd glimlachend komt een vrouw met veelkleurige ijsmuts op mij toe. Zij is net dampend van haar Babboe kinderbakfiets afgestapt.

“Wat zit dat jong van u nou toch rechtop in de wagen, u kunt die bak veel schuiner stellen. Zo zakt ie te veel voorover. Kom ‘ns hier.” En meteen drukt zij twee witte knoppen aan de zijkant van de wagen in en laat de zitbak achterover hellen. “Zo, nou zit ie lekker.”

Ik weet best dat die knoppen er zijn om de wagen in een luiere stand te zetten maar dan ligt Simon er zo vadsig bij. Nou ja, ik wil haar niet teleurstellen, dus speel ik de onnozele opa. “Dank u. Dat wist ik nog niet.” Ze glimlacht. “Nooit te oud om te leren hè.”

Nu stappen Simon en ik opzij, want zij moet een parkeerplek vinden voor de bakfiets, waarin zich drie kinderen ophouden. Babboe's zijn we overal in de stad. Als zo’n kinderbak passeert, de moeder heroïsch zwoegend op de pedalen, toont Simon de laatste tijd opvallende interesse. Hoe lang zal het nog duren voordat opa met zo’n ding de stad in wordt gestuurd, bevroren sneeuw en ijzige kou trotserend? Wat voor schouwspel zal dat bieden?
Ik heb het idee dat ik daarbij een bontmuts of Russische pet zal moeten opzetten, waarbij een Palestijnensjaal en een neusring duidelijk maken: hier komt een enorm leuke, alternatieve opa voorbij. Simon, wat vind jij ervan? Hij kijkt me aan en dan is het even alsof hij knikt, zo van: ja doe maar, zo’n Babboe.

DIRK DE MOOR

Column in AD Utrechts Nieuwsblad ed. Utrecht Stad van 07-01-2011